Ξαπλωμένοι και οι δυο στον καναπέ κοίταζαν ο ένας τα μάτια του άλλου και το χαμόγελο βρήκε διέξοδο και απλώθηκε στα χείλη, σαν ακριβό απάτητο χαλί. Ήταν ένα καινούργιο χαμόγελο που το φορούσε πρώτη φορά στα χείλη , γι’ αυτό ήταν χαρούμενη. Μπορεί να πάλιωνε κι αυτό θα μου πείτε. Ίσως ναι , ίσως όχι. Δεν είχε απαιτήσεις αυτό το χαμόγελο, δεν είχε πρέπει και μπορεί , είχε μόνο θέλω. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Με ποιο δικαίωμα;
Φεβρουαρίου 22, 2007 στο 9:06 πμ (Απίστευτα κι όμως αληθινά)
Είμαι θυμωμένη, για να πω την αλήθεια εξαγριωμένη. Έχω μια φίλη παιδί χωρισμένων γονιών. Η ιστορία είναι εντελώς συνηθισμένη, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται (ειδικά τα τελευταία χρόνια) κατά κόρον δίπλα μας.
Οι γονείς της μαζί από παιδιά, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν δυο παιδιά και ύστερα για τους δικούς τους λόγους χώρισαν. Δε θα σας πω το ποιος έφυγε ή το ποιος έφταιγε. Πάντα και οι δυο. Τα παιδιά έμειναν με τη μαμά τους. Όσα χρόνια και αν περάσουν πάντα θα θυμάμαι τη μαμά της να μιλάει άσχημα για τον μπαμπά της, μπροστά σε όλους, συγγενείς, φίλους, γείτονες και φυσικά στα παιδιά. Τον κατηγορούσε για όλα, μέχρι και για τον αέρα που ανέπνεε! Η φίλη μου μεγάλωσε σε ένα σπίτι που ναι μεν τη φρόντιζε αλλά ταυτόχρονα δηλητηρίαζε το μυαλό της. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Η “αιώνια γιορτή” του διαφορετικού δεν κοστίζει τίποτα και περιλαμβάνει τα πάντα. Εσείς απλά διαλέξτε
Φεβρουαρίου 20, 2007 στο 10:31 μμ (Επιστήμη και ζωή)
Πηγή: Πανεπιστήμιο Stanford, 19 Φεβρουαρίου 2007
Δεν υπάρχει τζάμπα φαγητό, λένε μερικοί, αλλά κάνουν λάθος. Σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή Andrei Linde του Στάνφορντ, ένας από τους αρχιτέκτονες της πληθωριστικής θεωρίας, το σύμπαν μας (και όλη η ύλη) γεννήθηκε από ένα κενό.
“Οι πρόσφατες εξελίξεις στην κοσμολογία έχουν αλλάξει αμετάκλητα τον τρόπο που κατανοούμε τη δομή και τη μοίρα του σύμπαντος καθώς και τη θέση μας μέσα σε αυτό”, λέει ο Linde, που θα συζητήσει την πληθωριστική άποψη του Κόσμου στην ετήσια συνεδρίαση της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
φτου ξελεφτερία
Φεβρουαρίου 18, 2007 στο 10:00 πμ (Τα παιδία παίζει)
1. Μ΄αρέσει να νιώθω ελεύθερη, να μπαίνω στο αυτοκίνητο και να φεύγω
2. Θέλω ανθρώπους δίπλα μου , που χαίρονται με τη χαρά μου. Διώχνω μακριά την αρνητική ενέργεια όσων με εμποδίζουν να εξελιχθώ.
3. Ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά , ζω το τώρα και αφήνω το αύριο να έρθει σε μένα.
4. Έχω δυο χέρια που με παίρνουν αγκαλιά και με κρατάνε σφιχτά, ένα σώμα ζεστό δίπλα στο δικό μου και μια λάμψη μέσα μου.
5. Λατρεύω τις πρώτες ακτίνες του ήλιου που μπαίνουν στο δωμάτιο και χαιδεύουν τα σώματα που ξαπλώνουν νωχελικά στα τσαλακωμένα σεντόνια.
Ο ι επόμενοι παρακαλώ: mathilde, πηγή, alkyoni, marko-the-gnostic padrazo
Πετραδάκι, πετραδάκι για τα σένα…το αγόρασα
Φεβρουαρίου 14, 2007 στο 10:20 πμ (Κοινωνικές ανησυχίες)
ΝΑΙ ή ΟΧΙ στα μονόπετρα;
Το θέλουμε για να το δείχνουμε στις φίλες μας ή σημαίνει κάτι περισσότερο;
Το μέγεθος μετράει και στα μονόπετρα;
Ποιος το ευχαριστιέται αυτός που πληρώνει (τη νύφη) ή αυτή που το φοράει;
Δείχνει όντως την αγάπη κάποιου ή καλύπτει την ανικανότητα έκφρασης των συναισθημάτων;
Πολλές απορίες έχω σήμερα , τέλος δε θα ρωτήσω τίποτα άλλο.
Ματωμένες ζωές
Φεβρουαρίου 12, 2007 στο 3:54 μμ (Ερασιτεχνικά κείμενα)
Απρίλης 1975. Ανυπόφορη και παράξενη ζέστη, το φανελάκι είχε λεκέδες από τον ιδρώτα του ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Πεσμένος στην άκρη του δρόμου παρατηρούσε τους περαστικούς.Μια κυρία με τα ψώνια της ημέρας, βιαστική και ανέκφραστη, έκανε έναν ενοχλητικό θόρυβο με τα πασουμάκια της, λίγο πιο πίσω ακολουθούσε ένας παππούς αργά και νωχελικά σαν να κουβαλούσε με δυσκολία τα χρόνια του πάνω στο ταλαιπωρημένο σκαρί του. Ένας νεαρός κόντεψε να τον χτυπήσει με τον χαρτοφύλακα του, έτρεχε να προλάβει το ταξί.
Οι αισθήσεις του είχαν οξυνθεί, στο μυαλό του οι σκέψεις χόρευαν έναν άγνωστο χορό και αυτή η υγρασία που αισθανόταν ξαφνικά , πηρούνιαζε το τελευταίο ίχνος αντοχής που είχε. Ο ήλιος χάθηκε από μπροστά του, άρχισε να κρυώνει, πρώτα η ψυχή του και μετά το σώμα του. Είχε παραισθήσεις , σίγουρα αυτό ήταν , αλλιώς πως θα μπορούσε να εξηγήσει αυτό που έβλεπε.
Ένας ξανθός άγγελος καθόταν και τον κοιτούσε με απορία και τρόμο. Πρέπει να του μιλούσε κιόλας, αλλά δεν άκουγε τίποτα. Κατάλαβε ότι κάτι έδειχνε στην κυρία που ήταν δίπλα της και αυτή έβαλε τις φωνές. Μα είχε γίνει τόσο αποκρουστικός; Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τόση φασαρία , αυτός απλά ένιωθε εξαντλημένος και ήθελε να ξεκουραστεί, αυτό ήταν όλο.
Οι φωνές έφεραν τον κόσμο γύρω του, κάποιος είπε να καλέσουν ασθενοφόρο. Αργά , πολύ αργά πια, ο “κόκκινος ιδρώτας” του είχε δημιουργήσει ένα ρυάκι με σταθερή κατεύθυνση σε ένα ραντεβού που για πρώτη φορά στη ζωή του θα πήγαινε νωρίς, πολύ νωρίς.
taradela
Φεβρουαρίου 10, 2007 στο 4:28 μμ (Uncategorized)
Zει στις όχθες των ποταμών, όπου της αρέσει να χορεύει. Με τις μαγικές της κινήσεις βοηθάει τους ανθρώπους να νιώσουν ασφάλεια διώχνοντας το φόβο από τις καρδιές τους.Αν κάποια στιγμή βρεθείς κοντά σ’ ένα ποτάμι, ίσως ακούσεις το τραγούδι της να ¨ανακατεύεται¨ αρμονικά με τους ήχους των τρεχούμενων νερών του ποταμού. Όταν η τύχη σου χαμογελάσει θα νιώσεις ένα ρίγος στο κορμί και στην καρδιά, δε θα είναι τίποτα άλλο παρά τα υγρά χείλη της στο σώμα σου.
Και ξαφνικά άλλαξαν όλα
Φεβρουαρίου 7, 2007 στο 11:05 μμ (Η ζωή μου)
Έτσι ξαφνικά, όπως λέει και το τραγούδι, όπως ήρθες στη ζωή μου θα φοβάμαι μη σε χάσω ξαφνικά. Όχι δε ζω μέσα στο φόβο. Ζω κάτι πολύ όμορφο, γλυκό και τρυφερό.
Ας τα πάρουμε όμως τα γεγονότα όχι από την αρχή, αλλά από το τέλος. Κάθε νέα αρχή είχε ένα τέλος πριν. Ο ¨θάνατος¨ μιας πολύχρονης σχέσης , μιας σχέσης που είχε εγκλωβιστεί σε ένα αγχωμένο τηλεφώνημα των πέντε λεπτών.«Έλα τι κάνεις;»«Καλά είμαι, τώρα τελείωσα τη δουλειά;»«Πως ήταν η μέρα σου;»«Τα ίδια. Είμαι κουρασμένος θα πέσω για ύπνο. Τα λέμε το πρωί. Καληνύχτα.»«Καληνύχτα» Μην είμαι όμως αχάριστη, υπήρχαν και πάρα πολύ καλές στιγμές. Στιγμές ευτυχίας , που τότε νόμιζα ότι θα κρατήσει για ¨πάντα¨ αυτό το συναίσθημα. Τι περίεργο όμως, δε χρειάζεται παρά μόνο μια στιγμή για να γυρίσει το μυαλό και να αλλάξουν όλα. Να κοιτάς τον άνθρωπο για τον οποίο ¨έλιωνες¨ και να μη νιώθεις τίποτα. Πως γίνεται και γιατί γίνεται δεν ξέρω, μη με ρωτήσετε. Ξέρω μόνο ότι το βίωσα, ότι έτσι έγινε.
Θεωρούμε τα πάντα δεδομένα , ακόμα και όταν ισχυριζόμαστε το αντίθετο.Πόσες φορές κανονίσατε να βγείτε και το ακυρώσατε γιατί έτυχε μια δουλειά;Πόσες φορές παραλείψατε ένα χάδι, ένα φιλί, έναν καλό λόγο;Πόσες φορές είπατε δεν πειράζει , αύριο;Κάπως έτσι τα θεμέλια των σχέσεων βρίσκονται σε κινούμενη άμμο που σιγά –σιγά αλλά σταθερά τις ρουφάει. Μετά τη Δύση όμως, έρχεται πάντα η Ανατολή. Η Ανατολή που με το πρώτο αχνό φως της μέρας σκάει χαμόγελο και μου κλείνει το μάτι.
Το φιλί που πάντα περίμενα, το χάδι που ποτέ δεν πήρα, το βλέμμα γεμάτο φως, η αγκαλιά στην οποία χάνομαι. Έρχονται όλα μαζί ταυτόχρονα, με κατακλύζουν και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Ξέρω ότι τα νιώθω κι εγώ, γιατί τα επιστρέφω πίσω χωρίς καν να μου ζητηθούν. Ναι, νέος άνθρωπος στη ζωή μου και τόσο διαφορετικός από’ μένα που τον κάνει ακόμα πιο γοητευτικό. Μικρά , απλά πράγματα, ίσως λεπτομέρειες για κάποιους , όπως δυο άνθρωποι αγκαλιασμένοι πάνω σε μια πολυθρόνα μετά από μια δύσκολη μέρα, σε ωθούν να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι.
Θα αντισταθώ στον πειρασμό να δώσω όνομα σ’ αυτό που νιώθω. Τα λόγια και οι ετικέτες δε θα το κάνουν πιο όμορφό από ότι είναι. Απλά θα το ζήσω…
Hello world!
Φεβρουαρίου 5, 2007 στο 8:47 πμ (Uncategorized)
Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
