Είμαι θυμωμένη, για να πω την αλήθεια εξαγριωμένη. Έχω μια φίλη παιδί χωρισμένων γονιών. Η ιστορία είναι εντελώς συνηθισμένη, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται (ειδικά τα τελευταία χρόνια) κατά κόρον δίπλα μας.
Οι γονείς της μαζί από παιδιά, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν δυο παιδιά και ύστερα για τους δικούς τους λόγους χώρισαν. Δε θα σας πω το ποιος έφυγε ή το ποιος έφταιγε. Πάντα και οι δυο. Τα παιδιά έμειναν με τη μαμά τους. Όσα χρόνια και αν περάσουν πάντα θα θυμάμαι τη μαμά της να μιλάει άσχημα για τον μπαμπά της, μπροστά σε όλους, συγγενείς, φίλους, γείτονες και φυσικά στα παιδιά. Τον κατηγορούσε για όλα, μέχρι και για τον αέρα που ανέπνεε! Η φίλη μου μεγάλωσε σε ένα σπίτι που ναι μεν τη φρόντιζε αλλά ταυτόχρονα δηλητηρίαζε το μυαλό της. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
