Ο έρωτας του Γιούγκερμαν
Μαρτίου 25, 2007 στο 9:41 πμ (Uncategorized)
Όλο-όλο ένα φιλί τους ένωνε, ένα σφίξιμο, ένα τίποτα. Αρκετό όμως για να φέρει επανάσταση στη μακρόχρονη φιλία τους. Έσβησαν με μιας τα παλιά: οι ανώδυνες κουβέντες, η φιλική συντροφιά. Τώρα είχαν να πουν άλλα. Η καλύτερα να συλλογιστούν, ο ένας πλάι στον άλλον, σιωπηλοί κι ενωμένοι σε κάτι κοινό.
Κι αυτά τ’ άλλα διέφεραν τόσο λίγο σε μορφή απ’ τα παλιά, που μόνο αυτοί οι ίδιοι ήσαν σε θέση να εκτιμήσουν την αλλαγή. Την αλλαγή που μαρτυριόταν ίσως στον τόνο της φωνής, ίσως σε μερικές λέξεις, που άλλοτε δε θα λέγονταν. Κάτι αδιόρατο. Απόλυτα συγκρατημένοι, απόφευγαν τα μεγάλα λόγια που τόσο αρέσουν στους επιπόλαιους. Ως την ώρα που η Μοίρα τους χώρισε, η φράση «σ’ αγαπώ» δεν ξεπέρασε τα χείλη τους. Καμμιά έκφραση πάθους, κανένας λόγος δηλωτικός ψυχικής ταραχής. Είχαν αυτοέλεγχο, αυτοκυριαρχία, σαν άνθρωποι με πείρα ζωής. Σα φρόνιμοι, που ξέρουν πως τα λόγια δε δημιουργούν ουτ’ εκδηλώνουν καταστάσεις.
Και μετά , ήταν και κάτι άλλο. Ίσως ένας μικρός αμοιβαίος εγωισμός˙ μια αγάπη της πλασματικής ανεξαρτησίας του ατόμου. Έτσι , τη στιγμή που τα πάντα τους ένωναν, κάτι τους χώριζε: ο λανθάνων ατομισμός τους. Αυτός ακριβώς που έδινε κάτι το ισορροπημένο, το κλασικό στη σταθερή σχέση τους.
Μ.Καραγάτσης
Γιούγκερμαν
Μαρτίου 22, 2007 στο 2:11 μμ (Uncategorized)
“Εκείνο που λείπει, σ’ εμάς τους Έλληνες, είναι λίγη πραχτικότητα και λίγη ποίηση στην καθημερινή ζωή μας, τα δύο άκρ’ αντίθετα, που γεννούν την ισορροπία. Είμαστε ολότελα πεζοί και φαντασιόπληχτοι συνάμα. Πεζοί στις φαντασίες μας και φαντασιόπληχτοι στις δουλειές μας.”
Μ. Καραγάτσης
Ελάτε να συγκρίνουμε τα “βύσματα” μας
Μαρτίου 21, 2007 στο 8:59 μμ (Ημερολόγιο)
Δευτέρα απόγευμα σε ένα φροντιστήριο. Μάθημα φυσικής σε τρία κορίτσια. Η μια απ’ αυτές δεν είναι λίγες οι φορές που μου έχει αποδείξει ότι το σύμπαν της είναι μια μεγάλη τσιχλόφουσκα (βαρύ ακούγεται, αλλά δυστυχώς είναι αλήθεια) που διαρκώς διαστέλλεται. Δεν αναφέρομαι στο γεγονός ότι δυσκολεύεται να κατανοήσει τη φυσική, εξάλλου αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το λιγότερο. Σήμερα κόντεψε να με στείλει στον άλλο κόσμο με τις απορίες της και τα πιστεύω της. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Η σειρά του padrazo
Μαρτίου 19, 2007 στο 12:35 μμ (Ερασιτεχνικά κείμενα, Τα παιδία παίζει)
Το ραδιοφωνάκι
“ Συννεφιές, συννεφιές όταν δε σε βλέπω έχω ακεφιές…’’. Το μικρό ραδιοφωνάκι ήταν ανοιχτό από το προηγούμενο βράδυ. Κανείς δεν είχε κάνει τον κόπο να το κλείσει , να ξεκουραστεί κι’ αυτό λίγο, κι έτσι συνέχιζε να τραγουδά. ‘’ …αγκαλιές , αγκαλιές που’ ναι τα ωραία μας στις ακρογιαλιές…’’ Βρισκόταν μέσα σε ένα λιτό και καθαρό δωμάτιο. Ένα διπλό κρεβάτι, με ένα κομοδίνο στο πλάι, με το σεμέν του, το πορτατίφ και μια εικόνα της Παναγίας. Απέναντι από το κρεβάτι υπήρχε ένα τραπέζι πολλαπλής χρήσης με δύο πολυθρόνες. Εκεί έτρωγε, εκεί έπινε το ποτό της, εκεί άφηνε να χυθούν τα δάκρυα της. Η κουζίνα είχε μόνο τα απαραίτητα, μια πετρογκάζι, λίγα πιάτα , κάνα δυο ποτήρια και το ραδιοφωνάκι στην άκρη του πάγκου. Η πιο πιστή παρέα της. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Οι λέξεις της Mathilde
Μαρτίου 14, 2007 στο 10:54 μμ (Ερασιτεχνικά κείμενα, Τα παιδία παίζει)
“Κόκκινη κάρτα”
Τα φώτα άναψαν με μια μικρή καθυστέρηση. Η αστυνομία είχε αποκλείσει όλες τις εισόδους του σταδίου και έπρεπε να περπατήσουν κάμποσα μέτρα μέχρι να φτάσουν στον τόπο του εγκλήματος.
Δεν ήταν πια νέος και αν προσθέσετε στα χρόνια του , το κάπνισμα και το ποτό ήταν μεγαλύτερος από όσο ένιωθε. Μετά από μερικά μέτρα και αρκετά αγκομαχητά πλησίασαν στο σημείο που είχε στηθεί η επιχείρηση. Το ανώνυμο τηλεφώνημα ανέφερε άγνωστο αντικείμενο μεγάλου μεγέθους μέσα στο στάδιο, έτσι είχαν μαζευτεί περιπολικά, ασθενοφόρα και η αντιτρομοκρατική μαζί με άσχετους που περιφέρονταν άσκοπα , ένα μπερδεμένο πολύχρωμο γαϊτανάκι. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Εφτά ταινίες , εφτά στιγμές μου
Μαρτίου 13, 2007 στο 10:54 πμ (Τα παιδία παίζει)
Κάθε μια από αυτές τις ταινίες είναι και μια διαφορετική περίοδος της ζωής μου, άλλοτε όμορφη και άλλοτε δύσκολη. Δυο ταινίες από αυτές τις είδα με πολύ καλούς φίλους που δεν υπάρχουν πια, εκείνη η εποχή όμως ήταν από τις ωραιότερες.
Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του μυαλού μου βρήκα μέσα : Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
No exit
Μαρτίου 11, 2007 στο 11:26 πμ (Ερασιτεχνικά κείμενα)
Όλοι ζούμε, κινούμαστε, δημιουργούμε ή καταστρέφουμε μέσα στα όρια που χτίσαμε ή αφήσαμε άλλους να χτίσουν για μας. Έρχονται όμως στιγμές που η τελευταία σταγόνα πριν πέσει, το ποτήρι έχει ήδη ξεχειλίσει και τότε αναζητάς διέξοδο φυγής και διαφυγής. Διέξοδο ζωής ανέξοδα. Ουτοπία. Κοιτάς γύρω σου για ένα σημάδι κάποιο βράδυ και το μόνο που βλέπεις είναι δρόμοι που κλείνουν και ποτέ δεν ανοίγουν.
Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα
Μαρτίου 8, 2007 στο 8:36 πμ (Η ζωή μου)
Είμαι στο δωμάτιο μου , αποφάσισα να καθίσω και να γράψω σήμερα. Χαλαρώνω με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και τον Frank Sinatra στην ατμόσφαιρα. Έξω έχει θόρυβο. Αυτοκίνητα και μηχανάκια, διαπερνούν την ησυχία μου απρόσκλητα και απροκάλυπτα . Προσπαθώ να θυμηθώ τότε που αυτός ο δρόμος είχε ησυχία και οι μόνοι ήχοι ήταν από τα παιχνίδια μας. Μήλα, σχοινάκι, κρυφτό, στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα . Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Επιτέλους άνοιξη
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:28 πμ (Ερασιτεχνικά κείμενα)
