taradela

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515) Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή, μονάκριβη δική μου
την ξεριζώνω απ’ την καρδιά, φυτρώνει στην αυλή μου
την ξεριζώνω απ’ την καρδιά, φυτρώνει στην αυλή μου
βαθιά πληγή, παλιά πληγή, μονάκριβη δική μου

Ανθίζει καταχείμωνο που οι φωνές κοπάζουν
Έχει τη φυλλωσιά πυκνή και νύχια που χαράζουν

Αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα και αφήνουν κατακάθια

Μαραίνεται απ’ το γέλιο μου, πίνει απ’ τα δάκρυα μου
Έρχεται στις παρέες μου και κλέβει τη μιλιά μου

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή, πες μου τι να κοιτάξω
Να μπω σε κόσμο σκοτεινό, ή πάλι να αγκαλιάσω

Αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα και αφήνουν κατακάθια. 

Β. Παπακωσταντίνου 

Τα τραγούδια τα λένε πάντα καλύτερα( όταν οι σκέψεις δεν αποτυπώνονται πουθενά, είναι προτιμότερο να παραμένουν σκέψεις) 

Σεπτέμβριος 1975 μέσα σ’ ένα δυάρι σε μια γειτονιά της Αθήνας, μια μαυροφορεμένη γυναίκα ετοιμάζει το γάλα ενός μωρού που σπαράζει από το κλάμα. Η γυναίκα έχει χάσει την ακοή της και δεν αντιλαμβάνεται το κλάμα του μωρού. Όταν αντικρίζει το μωρό και βλέπει τα δακρυσμένα ματάκια του το παίρνει αγκαλιά και αρχίζει να του σιγοτραγουδά με έναν δικό της ρυθμό τα μόνα λόγια που θα καταλάβαινε το μικρό ¨Έλα μάμασ’ ου, έλα ¨. 

Η γυναίκα αυτή πέθανε τα Χριστούγεννα του ‘ 75 . Είχε καταλάβει ότι ερχόταν το τέλος και είχε χαρά , γιατί θα πήγαινε στο μωρό της που έχασε άδικα, την Παρασκευούλα .  Ένα παιδί που στερήθηκε  πολύ γρήγορα το μητρικό χάδι.  

Η προγιαγιά μου η Σοφία μιλούσε μόνο ποντιακά και τούρκικα και η ιστορία της ξεκινάει κάπου στα 1900 στα βάθη του Πόντου.

Ο άντρας της, ο προπάππους μου, ο Γιάννης ήταν από τη Δαμασκηνιά ένα χωριό κοντά στη Σαμψούντα. Όταν έφτασε το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο Ταλούτ Πασάς πήρε την απόφαση για τη γενοκτονία των Ποντίων, ο Γιάννης ήταν 12 χρονών. Το 1915 τα χωριά των Ποντίων λεηλατούνται  το ένα μετά το άλλο, οικογένειες χάνονται, γυναίκες βιάζονται , παιδιά αρπάζονται βίαια και προσηλυτίζονται. Λίγες ώρες πριν καταστραφεί και το χωριό του, αρχίζει το μακρινό του ταξίδι προς τη Ρωσία , την τότε Σοβιετική Ένωση , και φτάνει μετά από μέρες στο Ναβαροσίσκι. Εκεί τον πρώτο χρόνο κερδίζει το ψωμί του από το τραγούδι. Δεν τον γνώρισα ,αλλά έχω ακούσει να λένε ότι η φωνή του ήταν κύματα καημού. Λίγα χρόνια μετά γνωρίζει τη Σοφία , προσφυγοπούλα κι’ αυτή του Πόντου, ενώνουν τις ζωές τους και κάνουν έξι παιδιά. Όταν ξεσπά ο εμφύλιος στη Σοβιετική Ένωση, οι Σοβιετικοί τους διώχνουν και γίνονται πρόσφυγες για δεύτερη φορά. Η Ελλάδα στέλνει πλοία και τον Καζαντζάκη για να τους φέρει πίσω.  

Μέσα σε ένα τέτοιο πλοίο είναι η Σοφία , ο Γιάννης και τα έξι τους παιδιά, φεύγουν κρατώντας μόνο τις αναμνήσεις μιας καλής ζωής. Το ταξίδι είναι μακρινό και δύσκολο, εκατοντάδες πάνω στα καταστρώματα στοιβαγμένοι σαν τσουβάλια , χωρίς νερό, χωρίς φαΐ. Όλοι πεινάνε μικροί, μεγάλοι, δεν υπάρχει διαχωρισμός. Η Σοφία είχε κρύψει στην τσέπη της ένα κομμάτι ψωμί  και το φυλούσε για τη μικρή της, την Παρασκευούλα. Οι μέρες κυλούσαν και η μικρή έτρωγε από το ίδιο μουχλιασμένο ψωμί μια μπουκιά κάθε φορά για να ξεγελάσει το στομάχι της . Η Σοφία την έπειθε ότι χόρταινε  κι ας έκλεγε αυτό από την πείνα.

Οι κακουχίες του ταξιδιού ήταν πολλές και το κορμάκι της δεν άντεξε. Πέθανε πάνω στο καράβι της προσφυγιάς . Ο ωκεανός έγινε γι’ αυτή το σπίτι της , η κούνια της. Ο καημός και η πίκρα ήρθε και φώλιασε στα στήθη της Σοφίας.  Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Έμειναν 40 μέρες σε καραντίνα στη Μακρόνησο και στη συνέχεια για ένα χρόνο στην Αθήνα. Δουλειές όμως δεν υπήρχαν και οι ντόπιοι δεν τους καλοδέχτηκαν , ¨τουρκόσπορους ¨ τους έλεγαν . Και ο παππούς απαντούσε: «Στα ξένα Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος» 

Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Δράμα βρήκαν έναν τόπο που τους θύμιζε αυτά που άφησαν πίσω και εγκαταστάθηκαν εκεί. Χωριά όπως είναι τα Παλιάμπελα και η Πλατανόβρυση χτίστηκαν και κατοικήθηκαν εξ ολοκλήρου από τους πρόσφυγες του Πόντου.  Τα παιδιά μεγάλωσαν έκαναν δικές τους οικογένειες. Ένα από τα παιδιά αυτά ήταν ο Αναστάσης. Παντρεύτηκε και έκανε δυο παιδιά το θείο μου το Γιάννη και τη μαμά μου τη Σοφία. Είναι η συνέχεια του Γιάννη και της Σοφίας της προσφυγιάς. Η μαμά μου έχει το χαρακτήρα της γιαγιά της, δυναμική, προστατευτική , και περήφανη.  

Είχα την τύχη τους πρώτους οχτώ μήνες της ζωής μου να τους περάσω δίπλα σ’ αυτή τη  μαυροφερεμένη γυναίκα. Η αγάπη της για την οικογένεια την οδηγούσε πάντα μπροστά. Όταν κάποιες φορές το παρελθόν επέστρεφε και το μυαλό ταξίδευε σ’ αυτούς που χάθηκαν ήταν η πρώτη που θα έλεγε: «χασών τώρα, ας παίξομε μιαν τραγωδία» , δηλαδή «σταματήστε τη συζήτηση, ας παίξουμε κανένα τραγούδι». Με κρατούσε στα χέρια και τραγουδούσε για τον Πόντο. Δε θα σας φανεί περίεργο αν σας πω ότι η  πρώτη λέξη που είπα ήταν ¨έλα¨.    

 Ο aneksartitos2 έκανε μια καταπληκτική δουλειά και ανέβασε ένα ποστ με όλα τα ιστορικά στοιχεία εκείνης της εποχής, αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.         

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;Απόλυτη ευτυχία δεν ξέρω τι είναι, στιγμές όμως ευτυχίας ζω καθημερινά μέσα από τις προσωπικές μου σχέσεις είτε είναι μια γλυκιά καλημέρα, είτε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα όταν δεν το περιμένεις.  

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;Το ξυπνητήρι (θα το σπάσω) 

3. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;Είμαι έξω καρδιά , γνωρίζω πολύ εύκολα κόσμο. 

4. Το βασικό ελάττωμά σας;Ο ενθουσιασμός και η παρόρμηση  

5. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;Της καρδιάς 

6. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;Οι άνθρωποι που δε μιζεριάζουν, που καταφέρνουν να είναι χαρούμενοι με όσα έχουν. Όσοι τολμούν να ζήσουν όπως θέλουν χωρίς να λογαριάζουν την κοινωνική κριτική. 

7. Το αγαπημένο σας ταξίδι;Ορεινή Αρκαδία 

8. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;Αγκάθα Κρίστι, Paulo Coelho, Καραγάτσης, Δημουλίδου  

9. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;Να μη λέει πολλά , αλλά να κάνει πολλά 

10.… και σε μια γυναίκα;Την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις πράξεις ενός άντρα και να προσπερνά τα μεγάλα λόγια. 

11. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;Ξαρχάκος, Χατζηδάκης , Θεοδωράκης, Eric Satie, Καραϊνδρου,    

12. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;Από την όπερα του Βέρντι ¨Ριγκολέτο¨ Λα ντόνα ε μομπιλε που είναι το ¨Φτερό στον άνεμο¨  

13. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;Ο Αλχιμηστής 

14. Η ταινία που σας σημάδεψε;Ο κύκλος των χαμένων ποιητών  

15. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;Η βαφτιστήρα μου 

16. Το αγαπημένο σας χρώμα;Καρπουζί 

17. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;Ακόμα δεν έχω ζήσει τη μεγαλύτερη επιτυχία μου 

18. Το αγαπημένο σας ποτό;Το γάλα 

19. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;Για ότι έχω κάνει δε μετανιώνω, δε μετανιώνω. Είναι η ζωή μια πλάνη και δάκρυα μόνο και πίστεψα σε σένα κι εσύ ήσουν ψέμα κι εσύ ήσουν ψέμα…(όπως λέει και ο Τουρνάς) 

20. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;Την υποκρισία, την κοροϊδία, την ανηθικότητα ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό  

21. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;Όταν δεν ασχολούμαι με το συγγραφικό μου έργο (μα είναι ερώτηση αυτή) χορεύω στα μπουζούκια (και δε θέλω σχόλια, εντάξει;)  

22. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;Γενικά είμαι ατρόμητη, αλλά κάτι ταραντούλες και κάτι αραχνούλες μια χαρά τις τρέμω 

23. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;Όταν βαριέμαι να παραστώ σε κάποια κοινωνική εκδήλωση 

24. Ποιο είναι το μότο σας;Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα 

25. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;Έχει σημασία; 

26. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;Αυτός τίποτα, ότι είχε να πει το είπε, εγώ από την άλλη θα του τα έψελνα ένα χεράκι 

27. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;Σε δημιουργική, εξελικτική, αναπαραγωγική συναισθηματική εγρήγορση 

Η mathilde είναι  υπεύθυνη για τη συμμετοχή μου και εγώ θα γίνω υπεύθυνη για τους padrazo, γιώργο και βασιλική